مرگ پایان کبوتر نیست

.

.

مرگ با خوشه ی انگور می آید به دهان

.

.

مرگ گاهی ریحان می چیند

.

.

و همه می دانیم

ریه های لذت ، پر اکسیژن مرگ است.

.

.

چرا گرفته دلت ، مثل آنکه تنهایی

چقد هم تنها...

.

.

و غم تبسم پوشیده ی نگاه گیاه است

.

.

کجاست سمت حیات؟

.

.

همیشه چیزی ، انگار هوشیاری خواب

به نرمی قدم مرگ می رسد از پشت

و روی شانه ما دست می گذارد

و ما حرارت انگشت های روشن او را

بسان سم گوارایی

کنار حادثه سر می کشیم.

.

.

چه راه دور !

چه راه دور بی پایان!

چه پای لنگ ....

.

.

 من هیچ ندارم آقا !

هیچ.

 

پی نوشت : عکس در سایز بزرگتر

 

نوشته شده در یکشنبه ٢٧ تیر ۱۳۸٩ساعت ۱۱:٤٦ ‎ب.ظ توسط زهره نظرات () |